БІР КЕМ ДҮНИЕ

СОҒЫСТЫҢ СОҢҒЫ СОЛДАТЫ

Біздің Мыңбұлақ – Маутан ауылынан соғысқа көп ер азамат аттанған. Көбі қайтпады. Сұлтан, Нұралы, Өскен, Қайып, Поштақұл, Жиренбай, Орха, Ноха,… Қайтқандардың ішінде Әбдікәрімнің Тұрары бар еді.
Қайтқандар – Алланың елге берген сыйы. Тұрардан 10 ұл-қыз қалды. Егер соғысқа кеткендердің бәрі қайтқанда кәзіргі Маутан – Шектібай – Күштан аталардан жүздеген ұрпақ қалар еді. Не амал?
Қалғанына Алла береке берсін.
Бір кем дүние.

ТАҢҒЫ ТҮС

Сірескен темірлер. Солардың арасымен бір жоғарылап, бір төмен түсіп жүріп, бір бөлмеге тап болу. Дастарқан. Сірә, Күнікей-ана, әлде Домалақ ана басында аппақ күндік дастарқанға дәм қойып жатыр. Екі-үш ер кісі, ересектер, піскен ет. Біреуі ұзын қабырғаны алдыма қойып жатыр.
Ояндым. Ойландым.
Бұл қай дүние? Ұлы әруақтар қаумалағаны қалай?
Не болғанда да жақсылыққа жорыған жақсы. Әсіресе Ұлы ананың мейірімді дидары, жылы қабақ, жұмсақ мінезі…
Не Күнікей-ана, не Домалақ (Нұрила) ана екен деп жорыдым.
Анық танымасам, Алла Тағала кешіргей…
Бір кем дүние.

ЖАҚСЫЛЫҚҚА ЖАБЫЛУ

Жақсылық – Мәді Омардың шөбересі, Сұрапалдының немересі.
Сірә, бірінші, не екінші класта. Ол жалғыз. Ал көршінің бес қасқасы бар.
Бесеуі жабылып, Жақсылықты ұрып тастайды. Аяғы жаңа шыққан кішісіне дейін тас лақтырады. Жақсылық – жалғыз.
Маған келіп әңгімесін айтады. Бабасы Мәді Омардан талай қорлық көргенмін. Жақсылық екеуміз доспыз. Мен оны бес қасқадан қорғап жүремін.
Бабасының қылығы үшін шөбере жауап бермесе керек. Ал Жақсылықтың бабасы мені «халық жауының баласы» деп қорлап, абақтыға қамады ғой.
Замандар мен адамдар.
Әр нәрсе келбетіне қарай.
Бір кем дүние.

КӘУСАР БҰЛАҚ

Кеудеме қайғы толған соң,
Кәусар жырмен жуынам…
(Дулат)

– Инна ағытайынакал, Кәусар,
Фассали лиробика уанхар
Инна шанияка хуали акбар
(Құран)

Кәусар – Мекке түбіндегі аса қасиетті бұлақ.
Дулат ақын Абай заманындағы заңғар дарындылардың бірі. Қайғы-қасіреттің өзін кәусар жырмен жуып кетіру – текті ақындардың ғана қолынан келеді.
Бірақ «мен ақынмын» деп кеуде қағып жүргендердің көбі – жүн-жұрқа. Кәусар өлең­дер жазатындар – туған жердің құрсағынан ғана шығатын інжу-маржан, бірләндар – миллионнан біреу.
Жазмыш солай.
Бір кем дүние.

ҚҰЛАҚ НЕГЕ ЕКЕУ?

Адамда бір ауыз, екі құлақ бар. Демек аз сөйлеп, көп тыңда деген ишарасы ғой Алланың.
Сөйлеген адам – асыл тұқым сепкен адам. Тыңдаған адам – жемісті жинаған адам.
Өкініштісі сол, бұл заманда мылжыңдар көп, сөздерінің нәрі жоқ. Жиналысқорлар асыл уақытты жалмағыштар.
Нәрлі сөйлеудің үлгісін баяғыда Ыбырай Жақаев есімді күрішші ақсақал көрсетіп еді. Жазушылар жиналысында:
– Диқан кетпеніне,
Шопан таяғына,
Жазушы қаламына ықтият болсын! – деп үш-ақ сөз айтып еді. Әне, сол данышпан.
Өкінішті. Ыбырай Жақаевтар мыңнан біреу-ақ қой.
Бір кем дүние.

(жалғасы бар)

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *